Skallagrigg

Het valt niet mee me te concentreren, al niezend en met een zwaar gevoel in m’n voorhoofd. Het grasseizoen is nu definitief begonnen. En dat terwijl ik deze week een nieuwe tutorial af wil hebben

Het weer valt niet tegen, toch is het rustig op straat. De kinderen in de buurt zijn blijkbaar met hun ouders met een charter naar het warmere weer gevlogen.

De rust in de mail maakt dat ik de afgelopen week tijd had om wat veranderingen in m’n gereedschapskist aan te brengen. Ik heb Newsfire geinstalleerd in plaats van NetNewsWire. Qumana (multiple-blog publisher) heb ik gedeïnstalleerd en een Firefox plugin geïnstalleerd: ScribeFire. Netvibes heb ik geupdate met een aantal ‘gouwe ouwe’.

Zo zie je maar weer dat voor iemand die niet zoveel aanleiding heeft voor het vieren van de voorjaarsvakantie, het toch een beetje mentale vakantie is.

Is de gemiddelde Nederlander echt zo beperkt in zijn surfgedrag? Zie de uitkomsten van een onderzoek door Multiscoop.

Ik bezit mijn eigen laptop. Ik ben zelfstandig ondernemer, dus ik kan zelf kiezen welke computer ik aanschaf (mits het natuurlijk binnen budget valt ). Omdat het mijn eigen computer is, kan ik zelf bepalen welke software ik installeer en aanschaf.

Het leven van een kenniswerker speelt zich ongeveer acht uur per dag af achter een beeldscherm. Of het gaat om een ingenieur of om een marketingspecialist, de computer speelt een centrale rol tijdens een doorsnee werkdag. In mijn ‘workflow’ maak ik dagelijks gebruik van mindmaps, RSS-feeds, foto-editing, internetbellen, chatten, e-mail, notities, takenlijsten. Stukjes software maken het mij mogelijk om mijn werkroutines naar MIJN hand te zetten. Aantekeningen stop ik in Shovebox, mindmaps maak ik in Freemind, RSS-feeds lees ik in NetNewsWire, foto’s bewerk ik met The Gimp, met collega’s en klanten praat ik via Skype en mijn takenlijstjes staan in iGTD. Stuk voor stuk software die ik via via heb gevonden, uitgeprobeerd en in mijn werkroutines vervlochten. Nog veel meer software heb ik geïnstalleerd, mee gespeeld en weer aan de kant gegooid, omdat het niet paste bij mijn manier van werken.

Ik heb het voorrecht om alle middelen die het Web mij ter beschikking stelt om mijn werk te veraangenamen ook daadwerkelijk te gebruiken. Veel werknemers lopen tegen beperkingen aan. Het begint er vaak mee dat het niet mogelijk is voor een individu om software op zijn PC of laptop te installeren. Afdeling ICT bepaalt welke software is toegestaan en alleen die worden geïnstalleerd voordat de computer naar de werknemer gaat. Dat betekent dat voor de gemiddelde werknemer het niet mogelijk is om bijvoorbeeld communicatiemiddelen als Skype en MSN te gebruiken.

Het is in mijn ogen van de zotte dat veel werknemers niet alle recht krijgen om ‘de werkplek op de werkplek’ zelf in te richten. Na jarenlange strijd erkennen we de fysieke verschillen van de werknemer en hebben we verstelbare stoelen en tafels. Nu wordt het tijd dat werkgevers erkennen dat er even zoveel mentale verschillen zijn en dus verschillende werkroutines bestaan.

(Dit bericht is oorspronkelijk op help me @skallagrigg.net gepubliceerd)

… dat het maar moeilijk herstellen is. Afgelopen weekend ben ik met 12 man richting Kopenhagen gereden om mee te doen aan een internationaal schermtoernooi. Zelf heb ik niet geschermd, maar ben ik intensief aan het coachen geweest. Het was geweldig om te doen, ik heb genoten van het gezelschap en voel me bevoorrecht zulke schatten van kinderen te mogen begeleiden en vooral van hen te leren. Maar, oh, wat is dat toch dodelijk vermoeiend. Vier intensieve dagen, waarvan twee in de auto en twee in een sporthal. Veel staan, allert zijn, troost bieden en vooral veel wachten. Heel veel wachten. Gelukkig hoef ik dit niet elk weekend te doen.

Het heeft me veel moeite gekost in de afgelopen weken, maar eindelijk heb ik de nieuwe site in de lucht: http://helpme.skallagrigg.net/

De nieuwe site wordt in eerste instantie een plek waar mensen op terug kunnen vallen die van mij en/of Ton een stortdouche aan tools over zich heen krijgen tijdens een van onze workshops. Videohandleidingen zullen de kern worden van deze site. Daarnaast ga ik vooral schrijven over het vormgeven van je eigen werkroutines, gebruik makend van de gereedschappen die online beschikbaar zijn. Om het leven achter een computer te veraangenamen zal ik wekelijks een nieuwe tip geven.

Tegelijkertijd met het lanceren van de site introduceer ik ook een nieuwe dienst. Regelmatig komt het voor dat mensen mij vragen voor hulp bij het bouwen van hun website, of waar interessante groepen online actief zijn en of er nog nieuwe tools zijn om mee te spelen. Ik heb gemerkt dat ik grotendeels ben vergeten dat ik al zoveel kennis heb opgebouwd in de loop der jaren, maar dat anderen die kennis ontberen en veel baat hebben bij een persoon die ze met een paar woorden op het goede spoor kan zetten. Al die vragen kunnen nu per e-mail aan mij gestuurd worden.

Helemaal experimenteel is het verdienmodel. Om de drempel voor het stellen van een vraag zo laag mogelijk te houden vraag ik geen geld voor deze dienst. Als mensen tevreden zijn met mijn service kunnen ze achteraf een donatie doen, maar dit is niet verplicht. Ik ben heel benieuwd of het model van gunnen en waardering achteraf gaat werken. Nederlanders hebben toch een bepaalde reputatie . In elk geval zal het de kwaliteit van mijn service niet beïnvloeden. Als perfectionist streef ik altijd naar kwaliteit.

Via Marco zag ik deze clip voorbijkomen van Maurits Fondse. Toen ik zag dat hij mijn Photoshopcreatie uit 2005 ook had opgenomen in de clip (op 2 min 32 sec), kon ik natuurlijk niet om een blogposting heen.

Ton en ik hebben vorige week vrijdag een workshop gegeven op de Hogeschool Rotterdam. De uitdaging was aan ons om docenten van HR kennis te laten maken met De Nieuwe Student. Om er achter te komen wie dan De Nieuwe Student is, hebben we een dag lang de groep van 15 docenten ondergedompeld in een wereld waar het ‘alles-delen-met-je-netwerk’-principe centraal staat. Door zelf te voelen wat het betekent een netwerk van mensen om je heen te hebben waarlangs je informatie vindt en andere mensen ontmoet, kun je beter aan je collega’s uitleggen waar je aansluiting met De Nieuwe Student krijgt.

Ton legt elders goed uit hoe de workshop inhoudelijk in elkaar zat, dat ga ik hier nu niet herhalen. De sheets die we hebben gebruikt staan hieronder. Rest mij slechts te zeggen dat we allebei en inspirerende dag hebben gehad, met dank aan de enthousiaste medewerking én de kritische vragen van de deelnemers. Zo zou werken eigenlijk elke dag moeten voelen.

Op moment van schrijven zit ik in de lobby van het hotel (die ik anderen niet per definitie aanraad aan vrienden) in Parijs. Ton is vertrokken voor een meeting en ik kom even bij van het rondlopen in de stad. Het geeft me even tijd om weer tot rust te komen.

Parijs heb ik twee keer eerder bezocht, beide keren voor een dag tijdens de werkweek van de middelbare school. Veel verder dan bus in, bus uit om uitgelaten worden bij een aantal bezienswaardigheden ben ik tot gisteren niet gekomen in deze stad. Gister en vandaag hebben we samen de stad een beetje verkend, de sfeer gesnoven.

Mijn eerste indruk is dat de stad erg druk is. Veel mensen die snel lopen op straat, veel auto’s, scooters en ander gemotoriseerd verkeer. Er zijn niet echt straatjes waar het rustig of verstild is. Overal kom je andere mensen tegen, lopend of een auto inparkerend.

Het valt me tot dusverre ook op dat dit geen stad van kinderen is. De sporadische kinderwagen die ik heb gezien werd ’s ochtends door een vader met veel haast voortgeduwd, waarschijnlijk op weg naar de creche.

Er is veel te zien en er gebeurt veel op straat, maar dat ik nu even een uurtje bij zit te komen in het hotel zegt mij al genoeg. De opgefokte sfeer die ontstaat door de grote aantallen mensen die een plekje voor zich opeisen in deze stad is leuk voor een paar dagen, maar daarna wil ik graag weer naar m’n eigen rustige huisje.

P.S.: Fransen blijven Fransen. Ze hebben het toeteren in het verkeer nog niet verleerd

Gisteren op Volkskrant.nl: jongeren willen meer internetles. Het is de conclusie van een onderzoek uitgevoerd voor stichting Mijn Kind Online. Vooral vaardigheden als het maken van een website of het maken van video en dat online zetten worden niet of nauwelijks onderwezen.

De Volkskrant had over het onderwerp ook een peiling online staan. “Moet het internetonderwijs worden uitgebreid?” Ik ben niet verbaasd over de reacties van sommigen. Die hadden de strekking dat de ‘gewone vakken’ eerst maar eens fatsoenlijk gegeven moeten worden. Het gebruik van internet leren ze thuis wel. Volgens mij lijken deze reacties op het commentaar van ouders toen hun kinderen voor het eerst computerles kregen op school (met de nadruk op Word leren gebruiken voor de scripties).

Ik interpreteer uit de resultaten van het onderzoek vooral dat jongeren mediales willen hebben. Hoe maak je een website? Welk lettertype kun je daarvoor het beste gebruiken? Wat is een stylesheet? Wat zijn de technieken voor het maken van een goede video-opname? Hoe schrijf je een scenario? Wat is een wit-balans?

Jongeren hebben allemaal en elke dag een krachtige machine in hun broekzak. Communiceren, foto’s maken, videootje opnemen en direct delen. Volgens mij kunnen docenten een hoop creativiteit los maken als ze hun leerlingen de vaardigheden bijbrengen die hen in staat stelt om beter te communiceren in beeld, tekst en geluid.

Ik zie voor scholen en docenten een uitdaging!