Skallagrigg

Ton en ik hebben in de aanloop naar Reboot veelvuldig gesproken over welk onderwerp wij ter sprake wilden brengen tijdens de conferentie. Door de twee eerdere edities wisten we wat we konden verwachten, wat betreft sfeer, ambiance en publiek. Het onderwerp werd ongeveer 3 maanden voor Reboot duidelijk voor ons allebei, door de gesprekken die we thuis voerden.

We vonden allebei dat ons verhaal nog niet zo duidelijk was, dat we er een ’straightforward’ presentatie over konden houden. Daarom kozen we voor een conversatie. 45 minuten is te weinig om zowel uit te leggen wat je theorie is en tevens een diepgaande discussie te voeren. Daarom hebben we voor een dubbel timeslot gekozen.

Van tevoren hebben we duidelijk afspraken gemaakt over wie welke rol pakt tijdens de sessie. We hebben voor vertrek post-its en stiften geregeld en de dag voor onze sessie hebben we geregeld dat we een aantal vellen konden gebruiken om de post-its op te plakken. Gelukkig was het mooi weer en hebben we buiten de sessie kunnen doen. De ruimtes binnen waren niet echt geschikt in mijn ogen.

Het faciliteren en modereren tijdens de sessie vergt dat je heel goed luistert, ziet wie iets wil zeggen, ruimte geeft aan de ander en niet alleen aan jezelf. Wat me opviel was dat tijdens een aantal van de conversaties die ik heb bijgewoond, vooral de initiatiefnemer aan het woord was.

Het kost veel energie om een dergelijke sessie te ‘hosten’. Onze sessie was tijdens de eerste twee uur van de tweede dag. Eigenlijk ben ik er de hele dag niet meer van hersteld. Het was zo inspannend dat ik uiteindelijk de Reboot afterparty niet heb gehaald. Een pot thee in de hotellobby was alles waar ik nog behoefte aan had tegen het einde van de dag. Gelukkig was het een hele goede pot thee :-)!

(De resultaten van de workshop moeten nog verwerkt worden. Ons model en de post-its hebben we wel alvast bijeengebracht in mijn werkplaats.)

(laatste foto: Paolo)

tags: reboot, reboot9