Skallagrigg

Het viel me op toen ik een boek ‘The Adult Learner’ begon te lezen, tijdens de verslaglegging in de krant van de resultaten van commissie Dijsselbloem, en gisteren terwijl ik door de recente berichten van de site van BON (beter onderwijs nederland) bladerde.

De taal die gebruikt wordt vind ik allemaal zo abstract en afstandelijk. Neem alleen het woord onderwijs. Als ik er goed over na denk, dan zegt het woord me helemaal niets. Ik krijg van het woord zelf geen gevoel, hooguit bij de associaties die ik bij het woord heb (school, leren, leerlingen, leraren).

Ik kan me goed voorstellen dat in de gesprekken die nu door de commissie Dijsselbloem worden gevoerd er vooral over hele abstracte onderwerpen wordt gesproken. Politiek is ook juist bedoeld voor de abstractie, maar daarbuiten mis ik vooral het menselijke gezicht. Voor mijn gevoel klinkt nergens in de discussie over ‘het onderwijs’ (wat dat ook moge zijn, er zoveel in dat wordt omsloten dat we over het ‘het onderwijs’ volgens mij geen zinnig woord kunnen zeggen) het kind door dat wil leren lezen, of de student die graag wil leren hoe hij een goede presentatie geeft, of de volwassene die zich verder wil ontwikkelen om een goede manager te worden.

Ik mis het menselijke in het debat over een onderwerp dat meer mensen aangaat dan welk ander onderwerp dan ook.