Skallagrigg

Een griepje is vervelend, maar het geeft me wel de tijd en rust om te lezen. Vandaag heb ik het pas verschenen boek van Frans Nauta over zijn ervaring als secretaris en lid van het Innovatieplatform (IP) gelezen. Een vlot geschreven verhaal vanuit zijn eigen standpunt. Ik vind het lef hebben dat hij zijn kritiek op publiek papier heeft toevertrouwd, maar het is volgens mij slechts een tipje van de sluier die hij heeft opgelicht over de Haagse cultuur.

Na het lezen van dit boek (ik raad het je van harte aan, maar als je het niet wilt kopen, vanaf februari is het hele boek gratis te downloaden!) en de vele artikelen die ik bij Robert Paterson heb gelezen kom ik in m’n gedachten steeds weer terug op de vraag: waarom verkiezen mensen strategisch handelen toch steeds boven communicatief handelen? Waarom gaan sommige mensen willens en wetens altijd op de rem staan als er verandering in de lucht is? Waarom vinden we als het mens het makkelijker om de strijd maar op te geven in het overtuigen van de ander zijn ongelijk (zoals in de massale overtuiging van beleggers dat aandelen en huizenprijzen alleen maar kunnen stijgen)? Waarom vinden we het zo moeilijk onze rug recht te houden als we weten dat we gelijk hebben? Waarom durven we niet te vertrouwen op onze intuïtie?