In de Nederlandse blogosfeer gaat op dit moment de vraag rond: wordt het
Twitter of
Jaiku? Gezien het feit dat de laatste van Europese bodem komt is er voor mij geen twijfel, maar Twitter, mede dankzij de promotie tijdens
SXSW, heeft op dit moment meer kritische massa en maakt dat er meer mee gebeurt.
Tijdens Blognomics is geprobeerd Twitter te gebruiken als backchannel. Leuk voor de mensen die veel Twittervrienden hadden die ook in de zaal aanwezig waren, maar voor een ieder ander ontoegankelijk. Ik heb geprobeerd nog een aantal vrienden te maken de ochtend voorafgaand aan het evenement, maar resultaat was dat ik slechts een paar contacten had en alleen halve gesprekken meekreeg via Twitter. Namelijk de reacties van mijn vrienden op anderen.
Al tijdens Blognomics waren er technische problemen met Twitter en dat heeft een aantal mensen dit weekend doen snuffelen aan Jaiku. Zo zag ik op maandag een aantal ‘friendrequests’ in m’n mail en bij m’n nieuwe vrienden her en der een opmerking. ‘d’r gebeurt hier maar weinig..’ Misschien is zaterdag niet de beste dag om een dergelijke tool te ontdekken. 
Toevallig kwam ik een nieuwe tool tegen, jaikuroo, een client die op je desktop draait waarmee je jaiku kunt updaten. Via Jaiku liet ik weten dat ik het aan het installeren was. Hans Mestrum, overigens al langer Jaikugebruiker, vroeg me wat het was en heeft er vervolgens ook mee gespeeld. Op een gegeven moment zie ik een berichtje van Hans voorbijkomen die oorspronkelijk gepost is in Twitter, verwijzend naar mijn jaikustream van de discussie die we daar hadden over jaikuroo.
Ik moest er wel een beetje om lachen. Aardig van Hans dat hij via mij wijst op het bestaan van jaikuroo, maar ik heb m’n jaikustream niet publiek staan. De mensen die vanuit Twitter geïnteresseerd zouden zijn, heb ik hoogstwaarschijnlijk niet als vriend in Jaiku in m’n lijstje staan. Teleurgestelde bezoekers wellicht.
Het is niet erg dat Hans verwijst, maar het zette me wel even aan het denken. Hoeveel wil je eigenlijk delen met de wereld? Ik heb heel bewust mijn Jaikustream niet publiek staan. De dingen die ik daar inzet zijn vluchtig, zeer tijdsgebonden, bedoeld voor mensen die weten wie ik ben en daarmee mijn uitingen in Jaiku kunnen interpreteren. Het is belangrijk dat er een duidelijke context is voor deze uitwisseling. Veel van de jaiku’s, of het nu mijn eigen zijn of die van vrienden, hebben waarde, maar alleen binnen die kring. Daarbuiten zijn ze óf waardeloos (lekker lang geslapen na feestje gister) óf zijn vatbaar voor misintepretatie (vandaag geen zin in werk).
De manier waarop ik een dergelijke presence stream gebruik leent zich derhalve ook niet om bijvoorbeeld op te nemen op mijn site(s). Hans gebruikt Twitter daarentegen op een hele andere manier. Ik zag dat hij zelfs een stream op zijn site afbeeldt met de tweets van zijn vrienden, inclusief foto. Nou weet ik wel dat dit alleen die gegevens afbeeld die toch al publiek toegankelijk zijn, maar ik vraag mij af of alle vrienden van Hans zich ervan bewust zijn dat hun tweets op zijn site te zien zijn. Een dergelijke Twitterstream maakt voor mij duidelijk zichtbaar dat je geen eigenaar meer bent van je eigen gegevens.
Het is goed om na te denken wat je wilt delen. Niet om Hans persoonlijk, maar ik ben blij dat ik niet in zijn stream op zijn site voorbijkom. Hans’ weblog is niet mijn context en zou mijn Twitter of Jaiku-updates daar niet afgebeeld willen hebben. Voor mij ligt hier blijkbaar een grens. Ik ben heel benieuwd waar anderen de grens trekken. Zijn bijvoorbeeld alle Twittergebruikers zich er wel van bewust dat hun presence stream standaard op publiek staat? Deel je het wel of niet op je blog?
